Opus Dei: Leven en boodschap van de stichter, de heilige Jozefmaria Escrivá de Balaguer. Getuigenissen over het Opus Dei. Een weg naar heiligheid in werk en het leven van alledag. http://www.nl.josemariaescriva.info/ 1. “Het is noodzakelijk dat wij door vele kwellingen het Rijk Gods binnengaan” (Hand 14, 22).

Tot de twee leerlingen die op weg waren naar Emmaüs zei Jezus: “Moest de Messias dat alles niet lijden om in zijn glorie binnen te gaan?” (Lc 24, 26).

In de eerste lezing hebben we gezien hoe de apostelen Paulus en Barnabas “de leerlingen aanspoorden in hun geloof te volharden” (Hand 14, 22). Zij verkondigden dezelfde waarheid als die waarover Christus onderweg naar Emmaüs gesproken had; een waarheid die zijn leven en dood bevestigden: “Door vele kwellingen moeten wij het Rijk Gods binnengaan”. Generaties lang hebben de leerlingen van de gekruisigde en verrezen Christus in de loop der tijd dezelfde weg gevolgd, de weg die de Heer hen had aangeduid. “Ik heb u een voorbeeld gegeven” (Joh 13, 15).

2. Vandaag wordt ons de gelegenheid geboden opnieuw onze blik te richten op deze weg van het heil: de weg tot heiligheid. En wij kunnen nadenken over twee persoonlijkheden die wij van nu af zaligen noemen: Jozefmaria Escrivá de Balaguer, priester en stichter van het Opus Dei, en Jozefina Bakhita, dochter van de Liefde, Canossiaanse.

De Kerk wil de volledige waarheid over Christus dienen en verkondigen. Zij wil de uitdeelster van het volledige mysterie van haar Verlosser zijn. De weg naar het Rijk Gods gaat inderdaad via veel kwellingen, maar aan het einde ervan vindt men dan ook de deelname aan de glorie: de glorie die Christus ons geopenbaard heeft door zijn Verrijzenis.

De maat van die glorie wordt ons gegeven door het nieuwe Jeruzalem, dat door de geïnspireerde woorden van de Openbaring van Johannes aangekondigd wordt: “Zie hier Gods woning onder de mensen! Hij zal bij hen wonen. Zij zullen zijn volk zijn en Hij, God-met-hen, zal hun God zijn” (Apok 21, 3).

“Zie, Ik maak alles nieuw” (Apok 21, 5), zegt de verheerlijkte Heer. De weg naar de uiteindelijke “nieuwheid” van de hele schepping voert - hier op aarde - noodzakelijkerwijs langs het nieuwe gebod: “Gij moet elkaar liefhebben, zoals Ik u heb liefgehad” (Joh 13, 34).

Dit nieuwe gebod bepaalde het middelpunt van twee voorbeeldige kinderen van de Kerk, die nu, in deze vreugdevolle paastijd, zalig verklaard zijn.

3. Jozefmaria Escrivá de Balaguer, geboren in een diepgelovig gezin, ontdekte reeds in zijn jeugdjaren de roeping van God tot een grotere overgave. Enkele jaren na zijn priesterwijding maakte hij een begin met de stichtingstaak waaraan hij zich 47 jaar vol liefde en met niet aflatende inzet zou geven ten bate van de priesters en leken die nu de Prelatuur van het Opus Dei vormen.

Het geestelijk en apostolisch leven van de nieuwe zalige was erop gebaseerd dat hij zich, door het geloof, kind van God in Christus wist. Dit geloof voedde zijn liefde tot de Heer, zijn drang tot evangeliseren, zijn blijdschap die er altijd was, ook bij grote beproevingen en moeilijkheden die hij heeft moeten overwinnen. “Het kruis opnemen is het geluk, de vreugde, vinden - zegt hij in een van zijn meditaties - ; het kruis opnemen is zich vereenzelvigen met Christus, is Christus zijn en daarom kind van God.”

Met bovennatuurlijke intuïtie heeft de zalige Jozefmaria zonder ophouden de universele roeping tot heiligheid en apostolaat verkondigd. Christus heeft allen geroepen om in de realiteit van het dagelijks leven heilig te worden. Daarom is het werk ook een middel tot persoonlijke heiliging en apostolaat, wanneer men leeft in vereniging met Jezus Christus, want de Zoon van God heeft zich, door mens te worden, in zekere zin verenigd met de hele werkelijkheid van de mens en met de hele schepping (vgl. Dominum et Vivificantem, nr. 50). In een maatschappij met een ongebreidelde zucht naar bezit van materiële zaken die verworden tot afgoden en motief om zich van God te verwijderen, heeft de nieuwe zalige ons eraan herinnerd dat diezelfde werkelijkheden, schepsels van God en van het menselijk vernuft, mits op juiste wijze gebruikt ter ere van God en ten dienste van de medemens, een weg kunnen worden voor de ontmoeting van de mensen met God. “Alle dingen van de wereld - leerde hij -, ook de aardse en tijdelijke activiteiten van de mensen, moeten naar God gebracht worden” (Brief, 19-3-1954).

“Uw Naam wil ik loven, mijn God, mijn Koning, voor altijd”. Deze uitroep, die wij gezongen hebben in de tussenzang, is als een samenvatting van het geestelijk leven van de zalige Jozefmaria. Zijn grote liefde tot Christus, tot wie hij zich geheel aangetrokken voelde, brengt hem ertoe zich voor altijd aan Hem toe te wijden en deel te nemen aan het mysterie van Zijn lijden, sterven en verrijzen. Tegelijkertijd brengt zijn kinderlijke liefde tot de Maagd Maria hem ertoe haar deugden na te volgen. “Uw Naam wil ik loven voor altijd”: zie hier de hymne die op spontane wijze uit zijn ziel opwelde en die hem aanzette al het zijne en wat hem omringde aan God te offeren. Zijn leven was inderdaad vervuld van een christelijk humanisme, met het onmiskenbare zegel van goedheid, zachtmoedigheid van hart, en de verborgen smart waarmee God zijn uitverkorenen loutert en heiligt.

4. De actualiteit en verhevenheid van deze geestelijk boodschap, die zo diep in het Evangelie geworteld is, zijn duidelijk, zoals ook blijkt uit de vruchtbaarheid waarmee de Heer het leven en werk van Jozefmaria Escrivá gezegend heeft. Zijn geboorteland Spanje, wordt geëerd met deze zoon, een voorbeeldig priester die nieuwe apostolische horizonten wist te openen voor missionering en evangelisatie. Moge deze vreugdevolle viering een geschikte gelegenheid zijn om alle leden van de Prelatuur van het Opus Dei aan te sporen tot een grotere overgave in hun antwoord op de roeping tot heiliging en tot een meer edelmoedige deelname aan het leven van de Kerk door altijd getuige te zijn van de echte evangelische waarden, wat vertaald wordt in een enthousiast apostolisch dynamisme, met bijzondere aandacht voor de armsten en meest noodlijdenden.

5. In de zalige Jozefina Bakhita vinden wij ook een uitmuntende getuige van de vaderlijke liefde van God en een schitterend teken van de blijvende actualiteit van de zaligsprekingen. Zij werd in 1869 geboren in Soedan. Als kind is zij door slavenhandelaren ontvoerd en een paar keer doorverkocht op de Afrikaanse slavenmarkten. Zij heeft de gruwelen gekend van een slavernij die diepe sporen van menselijke wreedheid in haar lichaam heeft achtergelaten. Ondanks deze ervaringen van smart bleef haar onschuld onaangetast en vol van hoop. “Als slavin ben ik nooit wanhopig geweest - zo zei ze -, want in mijn binnenste voelde ik een mysterieuze kracht die mij ondersteunde.” De naam Bakhita - zoals haar ontvoerders haar hadden genoemd - betekent Gelukkige, en zo was zij inderdaad, dankzij de God van iedere vertroosting, die haar altijd aan de hand voerde en samen met haar wandelde.

Via de mysterieuze wegen van de goddelijke Voorzienigheid aangekomen in Venetië opende zij zich spoedig voor de genade. Het doopsel en, enige jaren later, de religieuze professie bij de Canossiaanse zusters, die haar hadden opgenomen en onderricht, waren het logische gevolg van de ontdekking van de evangelische schat, waarvoor zij alles offerde, zelfs haar terugkeer naar haar geboorteland na haar vrijlating. Zoals Magdalena van Canossa wilde ook zij alleen voor God leven, en met een heldhaftige standvastigheid begaf zij zich met nederigheid en vertrouwen op de weg van de trouw naar de grootste liefde. Haar geloof was sterk, doorzichtig en vurig. “Weten jullie hoeveel vreugde het geeft God te kennen”, herhaalde zij vaak.

6. De nieuwe zalige heeft 51 jaar als Canossiaanse religieuze doorgebracht. Zij liet zich leiden door de gehoorzaamheid in een dagelijks, nederig en verborgen engagement, dat rijk was aan echte naastenliefde en gebed. De inwoners van Schio, waar zij bijna de hele tijd heeft gewoond, ontdekten spoedig in hun “donker moedertje” - zo noemden ze haar - een vrijgevige menselijkheid, een buitengewone innerlijke kracht die meeslepend was. Haar leven werd in beslag genomen door een onophoudelijk gebed voor de missie, door een nederige en heldhaftige trouw aan haar naastenliefde, waardoor zij in de vrijheid van de kinderen Gods kon leven en die aan haar omgeving kon doorgeven.

In onze tijd waarin de ongeremde zucht naar macht, geld en genot zoveel wantrouwen, geweld en eenzaamheid veroorzaakt, stelt de Heer ons zuster Bakhita voor als een universele zuster, die ons het geheim van het meest authentieke geluk openbaart: de zaligsprekingen.

Zij heeft een boodschap van heldhaftige goedheid naar het beeld van de goedheid van de hemelse Vader. Zij heeft ons een getuigenis van verzoening en van evangelische vergeving nagelaten, dat ongetwijfeld troost zal brengen aan de christenen van haar vaderland, Soedan, die zo zwaar beproefd worden door een conflict dat al vele jaren duurt en vele slachtoffers heeft gemaakt. Haar trouw en haar hoop zijn redenen van trots en dankbaarheid voor heel de Kerk. Op dit moment van strubbelingen gaat zuster Bakhita hen voor op de weg van de nabootsing van Christus, van een meer intensief christelijk leven en van onwankelbare verbondenheid met de Kerk. Tegelijkertijd wil ik opnieuw een warme aansporing richten tot de verantwoordelijken voor de situatie in Soedan, opdat zij de bevestigde idealen van vrede en saamhorigheid tot een goed einde brengen; opdat het respect voor de fundamentele rechten van de mens - en op de eerste plaats het recht op de vrijheid van godsdienst - wordt gegarandeerd voor allen, zonder etnische of godsdienstige discriminatie.

De situatie van honderdduizenden vluchtelingen van de zuidelijke streken, door de oorlog gedwongen huis en werk te verlaten, is enorm zorgwekkend; onlangs zijn zij gedwongen ook de kampen te verlaten waar zij een bepaalde vorm van bijstand kregen, en zijn gedeporteerd naar plaatsen in de woestijn. Hun is zelfs de vrije toegang tot de hulpkonvooien van de internationale organisaties ontzegd. Hun situatie is tragisch en mag ons niet ongevoelig laten.

Met kracht spoor ik de internationale hulporganisaties aan hun goedwillende hulp, zo nodig en urgent, te blijven sturen.

Bij het begroeten van de hier aanwezige delegatie van de Kerk in Soedan richt ik, met mijn smeekbede, mijn vriendelijke groet tot heel de Kerk van dit land: tot de bisschoppen, tot de diocesane clerus en de missionarissen, tot de leken die in het pastoraat betrokken zijn, en ook tot de catechisten, deze edelmoedige en noodzakelijke medewerkers in de verbreiding van de Waarheid, het Woord en de Liefde van God. De bevolking van Soedan is altijd aanwezig in mijn hart en in mijn gebeden: aan de nieuwe zalige Jozefina beveel ik hen aan.

7. “Een nieuw gebod geef Ik u: gij moet elkaar liefhebben; zoals Ik u heb liefgehad, zo moet ook gij elkaar liefhebben. Hieruit zullen allen kunnen opmaken dat gij mijn leerlingen zijt: als gij de liefde onder elkaar bewaart” (Joh 13, 34-35). Met deze woorden van Jezus besluit het Evangelie van de Mis van vandaag. In deze zin uit het Evangelie vinden wij de synthese van heel de heiligheid, de heiligheid die Jozefmaria Escrivá de Balaguer en Jozefina Bakhita bereikt hebben via verschillende wegen die echter bij een en hetzelfde doel uitkomen. Beiden hebben God bemind met heel hun hart en hebben het bewijs geleverd van een liefde die zij beleefd hebben tot op heroïsche hoogte door middel van dienstwerk aan hun broeders de mensen. Daarom heeft de Kerk hen vandaag tot de eer der altaren verheven en houdt zij hen ons voor als voorbeelden van navolging van Christus, die ons heeft liefgehad en zich voor ieder van ons gegeven heeft (vgl. Gal 2, 20).

8. “Nu is de Mensenzoon verheerlijkt en God is verheerlijkt in Hem” (Joh 13, 31): het paasmysterie van de heerlijkheid.

Door middel van de Mensenzoon verbreidt zich deze heerlijkheid over al het zichtbare en onzichtbare: “Uw werken zullen U prijzen, Heer, uw vromen zullen U loven; zij roemen de glorie van uw heerschappij” (Ps 144, 10-11).

De Mensenzoon zegt: “Was het niet noodzakelijk... dat Hij dit lijden moest ondergaan om in de glorie binnen te gaan?” Deze zijn het die van generatie op generatie Christus zijn gevolgd: “Door middel van vele kwellingen zijn zij het rijk Gods binnengegaan”.

“Uw rijk is een rijk voor alle eeuwen” (Ps 144, 13). Amen.

(Vertaald uit L’Osservatore Romano, 20 mei 1992).

]]> Toen de dag van Pinksteren aanbrak, waren allen bijeen op dezelfde plaats. Plotseling kwam uit de hemel een gedruis alsof er een hevige wind opstak en heel het huis waar zij gezeten waren, was er vol van. ]]> Maria bezoekt haar nicht Elizabet. Gezegend ben jij onder de vrouwen, en gezegend is de vrucht van je schoot. Waar heb ik het aan te danken dat de moeder van mijn Heer bij mij komt? ]]> Oorspronkelijk gepubliceerd in januari 1998. Herzien in april 2002. Opnieuw afgedrukt met toestemming van het Capital Research Center.

In een tijd waarin alles gepolariseerd wordt – men zegt dat mannen vrouwen niet begrijpen, blanken begrijpen de zwarten niet, mensen van buiten de stad begrijpen de stedelingen niet – vormt de Midtown Educational Foundation (MEF) in de binnenstad van Chicago iets, dat niet in de huidige tijd lijkt te passen. Midtown heeft de taak op zich genomen om leerlingen onderricht te geven naar geest, lichaam en ziel. Het heeft mensen van verschillend ras, religie, ontwikkelingsniveau en sociale achtergrond bijeen gebracht om van elkaar te leren. Midtown is van mening dat karaktervorming in het hart van het onderricht ligt en dat het leren in klasverband niet gescheiden kan worden van goede morele gewoontes.

Tegen de verwachting van deze gepolariseerde tijd in, werkt Midtown. Vrijwel alle Midtown-jongeren halen een highschool diploma, terwijl het gemiddelde in Chicago rond de veertig procent zweeft. De meesten gaan verder met een hogere of technische opleiding. Misschien is wel het grootste bewijs van het succes van Midtown dat velen van hen die in het programma als coach, verzorger en sportinstructeur werken, zelf afgestudeerden van Midtown zijn. Dit gaat door tot de top: Jim Palos, kortgeleden directeur van MEF, die onderwijs had genoten aan Columbia universiteit en de Kellogg School of Business (waar hij dienst deed als directeur inschrijving van minderheden), is zelf een Midtown-leerling. Als nadoen de betrouwbaarste vorm van een compliment geven is, dan is Midtown vandaag welgecomplimenteerd door programma’s in Washington, D.C. en New York City, die de formule nastreven.


Bezorgd, dat jeugd in een achterstandssituatie uit de binnenstad niet zou kunnen deelnemen aan de toenemende welvaart, heeft een groep zakenmensen en professionals in 1963 Midtown gesticht.

De stichters van Midtown hadden geestdrift en vastberadenheid in overvloed, maar verder niet veel. Gil Kaufman, een lid van die oorspronkelijke groep, herinnert zich dat Midtown geen geld had en niet wist hoe aan geld te komen. ‘We wisten zelfs niet hoe we een bestuursvergadering moesten houden.’ De oorspronkelijke stichters hebben niet alleen $ 30,000 geschonken om ruimtes voor activiteiten te kopen, maar gaven tijd en moeite om de kamers in de overheersend Italiaanse en Mexicaanse buurten van Chicago op te knappen. In 1965 startten de jongerenprogramma’s in drie ruimtes in the Near West Side, inclusief een band, een voetbalploeg en een fotoclub, naast andere activiteiten. In de jaren 70 werd met het Midtown Achievement Program of MAP een begin gemaakt. Sinds die tijd is dit het hart geworden van wat MEF aanbiedt.

In Midtown draaien het hele jaar door verschillende programma’s, waaronder een na-schools begeleidingsprogramma, een technologieprogramma met het doel jongens het computergebruik eigen te maken en kampen in de winter- en voorjaarsvakanties. MAP vormt echter de kern van de programma’s. Al ruim dertig jaar verschaft dit zomerprogramma van zeven weken aan jonge highschool jongens van de binnenstad de gelegenheid om te sporten en hun studie aan te vullen.

In theorie is MAP makkelijk te beschrijven. Jongens worden in teams van acht tot tien leden verdeeld. Deze teams besteden de halve dag aan lessen, en de andere helft op het speelveld, waar ze roteren in twee sporten per dag: softbal, voetbal, hockey, volleybal en het kroonjuweel van de binnenstad, basketbal. Aan elk team is een coach toegevoegd, gewoonlijk een zestienjarige afgestudeerde van het programma en een studieadviseur. MAP klinkt precies zoals zovele zomerprogramma’s.

Wat echter MAP onderscheidt is de nadruk op karaktervorming. Iedere jongen volgt een vak dat ‘karakter-ontwikkeling’ heet of KO. Het vak bevat basale, niet aan een geloof gebonden morele instructie: verantwoordelijkheid, volharding, eerlijkheid, dienstbaarheid, leven uit plicht voor geloof, gezin en gemeenschap. In de KO-les proberen de leraren een verbinding te leggen tussen het leven van een adolescent en morele grondbeginselen – niet liegen, de juiste autoriteiten gehoorzamen, je verantwoordelijkheden vervullen. De benaderingswijzen variëren en zijn altijd open voor verfijning. Het programma staat open voor jongens van alle geloven. Het doel is altijd deze principes toepasbaar te maken op de levens van de jongens.

Karakterontwikkeling is niet beperkt tot het klaslokaal. Ook het sportveld voorziet in gelegenheid om te groeien. Iedere Midtown-jongen krijgt de gelegenheid om te spelen en van de deelnemers wordt verwacht om hun mogelijkheden te benutten en te verbeteren. Een of twee kampioenen benadrukken dat teamgeest belangrijker is dan winnen. Het gedrag van een gentleman wordt geleerd. Het sportveld leert de jongens zowel te winnen als te verliezen met een goede instelling.


Persoonlijke aandacht
De adviseur laat het Midtownprogramma werken. Iedere adviseur, gewoonlijk een universitair student die hier vrijwillig zijn zomer doorbrengt, werkt met twee teams, een ’s ochtends en een ’s middags. De adviseur heeft twee keer per week een persoonlijk gesprek van 15 of 20 minuten met. elke jongen uit zijn teams. Gespreksonderwerpen lopen uiteen van sport, lessen en vrienden tot meer serieuze zaken als moeilijke thuissituatie, druk vanuit de omgeving, experimenteren met drugs en alcohol en aansluiting bij jeugdbendes, en het belang van het maken van een leefplan dat realistisch is – en eraan vasthouden. Iedere bijeenkomst eindigt met een praktisch besluit ter verbetering op een klein gebied van het leven in de hoop op het opbouwen van goede karaktergewoontes.

Hier is een gewoon Midtowngesprek:

“Jose, hoe lang kijk je elke dag naar de TV?
“Niet te lang.”
“Hoe lang is niet te lang?”
Een gezicht van diep nadenken en concentratie, “Ik weet het niet, ik kijk zo weinig.”
“Misschien – een uur per dag? Ik doe altijd mijn huiswerk voor ik naar de TV kijk.”
Uh, uh schudt de adviseur. “Jose, bij onze laatste afspraak vertelde je moeder me dat je minstens 6 uur per dag kijkt nadat je uit school bent gekomen en je doet zelden je huiswerk.”
Een schok. Ongeloof. Verbijstering. (Ik ben gepakt!)

Gesprekken zoals deze vormen een reden waarom Midtown de betrokkenheid van de ouders zeer belangrijk vindt. Er zijn tijdens de zomer verschillende ouder-adviseur bijeenkomsten en van iedere adviseur wordt verwacht wekelijks telefonisch contact te hebben met de ouders van zijn jongens. Ouders en adviseurs wisselen informatie uit, adviseurs gaan na of de besluiten nagekomen worden en ouders geven specifieke gebieden van zorg door: Jaime vecht veel met zijn zusjes. De kamer van John is een puinhoop. Dennard doet thuis nooit karweitjes.

Aan elk van de ouders wordt een beperkte bijdrage gevraagd, gemiddeld vijftig dollar. Voor velen is zelfs een klein bedrag een opgave, maar niemand wordt afgewezen vanwege de onmogelijkheid van deze bijdrage. Aan iedere jongen wordt gevraagd of hij echt aan het programma wil deelnemen en adviseurs worden herhaaldelijk tijdens de oriëntatie verzekerd dat de jongens echt willen deelnemen.

Midtown-jongens zijn gemiddelde adolescenten. Zij ondergaan dezelfde wisselingen in gemoedsstemming; zij stuiteren voortdurend heen en weer tussen de meest moderne drogreden en kinderachtige driftbuien; ze zijn afwisselend onafhankelijk en kleverig. Ze kunnen pijnlijk wreed zijn en grootmoedig goedgeefs; ze zijn dikwijls eerlijk, spaarzaam, wijs en verantwoordelijk; dikwijls bedrieglijk, lui en kleingeestig. Kortom, net als een dertienjarige die je kent.

Niemand komt door de adolescentie zonder een paar klappen en niemand verwacht dat Midtown instant heiligen maakt. Voor Midtown-kinderen is er een smalle marge voor fouten in het leven, er zijn geen veiligheidsnetten. Ze hebben geen goede scholen, veilige woonomgeving of naschools voetbal dat hen vooruit helpt. Een karakteruitglijder, een slechte beslissing en de jongen kan eindigen in een moordrapport van een politiedistrict.

“Zo Jason, bij ons laatste gesprek heb je beloofd de borden af te wassen zonder dat je gevraagd werd. Heb je dat gedaan?”
“Ja.”
Pauze.
“Ben je er zeker van?”
“Ja, daar ben ik zeker van.”
“Echt waar?”
Verbittering, protest van onschuldig zijn: “Ik kan niet geloven dat je denkt dat ik lieg!”
“Echt waar?”
“Mmmm… nee.”

Tenslotte waste Jason de borden af.
Dit lijkt onbelangrijk, maar het is het idee achter Midtown: kleine daden bouwen gewoontes op en slechts gewoontes van een goed karakter maken het je mogelijk om aan grote verleidingen weerstand te bieden – snel drugsgeld, uitvallen, een inschrijvingstermijn voor school laten verlopen. Het is gemakkelijker om aan een kind te vertellen dat hij geen misdaad moet begaan, als hij al de gewoonte heeft om eerlijk te zijn in de kleine dingen.


Deuren open houden
Zoals iedere organisatie zonder winstoogmerk is Midtown in een voortdurende strijd om voor de programma’s fondsen te verwerven. Zij profiteert echter van de ruggesteun van enkele van de grootste bedrijven uit het gebied van Chicago. De president en directeur-generaal van Walgreen, L. Danniel Jorndt en Sondra A. Healy, de voorzitter van Turtle Wax, Inc. zijn beide kort geleden toegetreden tot het bestuur van Midtown. Beide organisaties zijn edelmoedige donateurs. Virginia McCaskey, de eigenaar van de Chicago Bears, is al lange tijd een steunpilaar van Midtown door het “Bears Care Fund” van het team en Midtown wordt gewoonlijk door minstens een coach of speler elke zomer bezocht. Andere bedrijfsbijdragen komen van Kraft, Inc. en de Amoco corporatie, terwijl ook stichtingssteun komt van de Aon Stichting, de Kresge Stichting en de William G. Mc Gowan Charitable Fund, Inc.

De oorspronkelijke ruimte van Midtown aan South Loomis Street nr. 718 wordt nu gebruikt voor het bewaken van de MAP-activiteiten. Het programma voor de jongens is verhuisd naar een nieuw gebouw op het terrein van de St. Mary of the Angels School in Bucktown, een voormalige Poolse buurt, die een snelle upgrading ondergaat.

]]> Mei is voor katholieken traditioneel de maand waarin ze zich met extra devotie tot Maria richten. Dit gebruik bestaat al meer dan 700 jaar. Velen bidden bijvoorbeeld de rozenkrans met familie en vrienden.]]> Vanaf 25 april 2012 is de film "There be dragons" in Nederland verkrijgbaar via onder andere bol.com. De film is in het Nederlands ondertiteld.


Regisseur Roland Joffe (The Mission, The Killing Fields) neemt de kijker mee naar de Spaanse burgeroorlog. Het verhaal volgt twee vrienden Manolo (Wes Bentley - American Beauty, Ghost Rider) en Jose (Charlie Cox - Stardust, The Merchant Of Venice). Manolo kiest voor oorlog en wordt een spion voor de fascisten. Jose kiest voor vrede, wordt priester en richt de organisatie Opus Dei op. De twee vrienden worden een speelbal in de politieke strijd en komen tegenover elkaar te staan. There Be Dragons laat zien dat elke keuze gevolgen heeft.

Andere hoofdrollen worden gespeeld door Olga Kurylenko (Quantum Of Solace, Max Payne), Dougray Scott (Mission Impossible 2, Hitman) en Derek Jacobi (The King's Speech, Gladiator).

]]> Hoe kunnen we net zo liefdevol als kinderen van Maria houden? ]]> romereports.com Een man die elk recht heeft om in het Guinness Book van wereldwijde records te komen. ]]> Roland Joffé, de regisseur van de nieuwe film There Be Dragons, spreekt over hoe hij de heilige Jozefmaria wil neerzetten in de film.]]> ]]> ]]>